επιπλο δίχως όρια

Που μετέφραζε στο ξενοδοχείο της Αίγινας ο Παύλος. Να και το περιβόητο τότε βιβλιαράκι του Γκαροντί Για ένα επιπλο δίχως ό­ρια. Κι εμείς να ταυτιζόμαστε ή να αντιδικούμε, ακό­μα και να συγκρουόμαστε μ’ όλες τις μεγάλες μορφές! Τώρα, λοιπόν, στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, διαβά­ζω στο τρίτο, το κοινόχρηστο δωμάτιο, στη βιβλιοθή­κη μας όπως έλεγε με στόμφο ο Μάριος, οι άλλοι κοι­μούνται, ακούγονται μόνο οι μυστικοί θόρυβοι της νύ­χτας, η αδράνεια μετέωρη και ορατή στο χώρο όπως και τα κύματα της ζέστης, πάνω απ’ το κεφάλι μου, α­νάμεσα στις πολυκατοικίες, κρέμεται ένα κουρέλι ου­ρανού με μια φέτα φεγγαριού που θέλει πέντ’ έξι μέρες να γεμίσει, οι ανταύγειες του ριγώνουν το σκοτάδι και βλέπω τα αιωρούμενα σωματίδια της σκόνης να δια­γράφουν ακανόνιστα τεμπέλικες τροχιές και να υπα­κούουν, όπως και οι ζωές μας, στο νόμο της απροσδιο­ριστίας, μια ακαταμάχητη όμως επιθυμία για πανέμορφα τραπέζια. Κι είναι, θαρρείς και την καλώ τηλεπαθητικά να βγει, και βγαίνει, νιφάδα του χιονιού που ξέμεινε στην καλοκαιρινή νύχτα.

One Response to επιπλο δίχως όρια

  1. Εριεττα Ζαίμη says:

    Μέσα στην νύχτα τα πανέμορφα τραπέζια δίνουν στον χώρο και τον χρόνο άλλη διάσταση, πιο εξωτική, πιο αριστοκρατική πιο κοντά στα έπιπλα που δεν έχουν όρια, που είναι σε άλλο ανώτερο επίπεδο.

Comments are closed.